Κάνω Come Back…

…που λέει και η Άντζελα!

Μου έλειψες καλό μου Ημερολογιάκι! Μου έλειψε το να μοιράζομαι μαζί σου τα συναισθήματά μου και τις προσπάθειές μου για την αντιμετώπιση της συναισθηματικής υπερφαγίας. Μου λείψατε όλοι εσείς που γράφετε εδώ! Μου έχετε δώσει απίστευτη δύναμη, μου έχετε χαρίσει αμέτρητα χαμόγελα και σας ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό!

Αυτό που κατάλαβα (σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό) το προηγούμενο διάστημα, είναι πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η αυτο-απόρριψη στην συναισθηματική υπερφαγία (βασικά και σε όλους τους εθισμούς). Δεν είναι τυχαίο που άφησα το ποίημά μου τόσο καιρό εκεί, ως πρώτη ανάρτηση. Εκεί κρύβεται η πηγή του προβλήματος.

98,5 kg. Τόσο ήταν το ανώτερο που έφτασα. Πριν λίγο καιρό. Και αυτό που κατάλαβα μέσα από όλα τα μεγάλα υπερφαγικά του τελευταίου διαστήματος και όλο αυτό το λίπος που ξανασυσσώρευσα γύρω μου, δεν ήταν ότι "τα κιλά ξανάρχονται", δεν ήταν ότι "δεν ξεφεύγεις απ’ την παχυσαρκία". Ήταν ότι "η αυτο-απόρριψη ξανάρχεται" και ότι "δεν ξεφεύγεις -εύκολα- από αυτήν". Αυτή τα δημιουργεί όλα.

Σήμερα ήμουν 93,5 kg. Εδώ και μερικές μέρες έχω αρχίσει πάλι να τρώω τροφές που μου κάνουν καλό και μου φτιάχνουν την διάθεση. Χωρίς στέρηση, χωρίς καταπίεση, χωρίς πείνα. Αποκτώ και πάλι την αισιοδοξία μου! Και με το σπουδαίο μάθημα που πήρα από το τελευταίο διάστημα, προσπαθώ κάθε μέρα και περισσότερο να με αγαπήσω! Αυτός ο αγώνας έχει ξεκινήσει πολύ καιρό πριν (πριν καν ξεκινήσω αυτό το Ημερολόγιο) και συνεχίζεται. Είναι ο δυσκολότερος αγώνας. Πολύ δυσκολότερος απ’ την προσπάθεια αλλαγής διατροφής. Πολύ δυσκολότερος απ’ την υιοθέτηση καθημερινής άσκησης. Αλλά είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρω!

Να είστε όλοι καλά και να χαμογελάτε!

Όσες δυσκολίες κι αν έχουμε, μην ξεχνάμε ότι  η ζωή είναι μικρή και πολύτιμη. Ας προσπαθήσουμε να είμαστε αισιόδοξοι, να είμαστε ευγνώμονες για ό,τι έχουμε και ν’ αγωνιζόμαστε για το καλύτερο!

Υ/Γ: Θα χαρώ ειλικρινά να μάθω τα νέα σας!

 (Αυτές τις μέρες ευχαριστιέμαι τις γνωστές πολύχρωμες και νόστιμες σαλατάρες μου!)

 :-)